Herfst!

Nazomer of herfst?

We hebben land op zee gewonnen. We hebben de loop van rivieren verlegd. We hebben bergtoppen bedwongen. Toch blijven we nietige mensen in het grotere geheel. Tegen de kracht van de natuur vermogen we soms helemaal niets. Dit streepje poëzie maakt het nog eens duidelijk. Misschien niet het beste herfstgedicht maar wel een mooi beeld:

Straatveger

Een ongelijke strijd: één

man gewapend met één bezem

tegen miljoenen bladeren.

Op de hoek wacht de roestige kar,

in het portiek loert de wind.

O, een straatveger in de herfst!

De bomen lachen zich krom.

(Bas Rompa)

Wanderlust

De zomervakantie staat voor de deur en de grenzen zijn opnieuw open. We kunnen dan toch onze koffers pakken en dat is voor velen een grote opluchting. Sommigen beschouwen reizen als een grondrecht. Maar hoelang al kunnen wij met z’n allen eropuit trekken, puur ter vermaak en ontspanning? Vijftig, zestig jaar misschien en het is vooral een vrijheid voor mensen uit het Westen. Reizen is een groot voorrecht, laten we dat niet vergeten.

Thuis, vlakbij of wat verder… overal zijn mooie werelden – als we dat kunnen zien tenminste… Fijne zomer!

Werelden in mijn hoofd

Ik reis graag naar vreemde landen
En onthoud dan hoe het was
Want al die landschappen en beelden
komen dagelijks nog van pas.

Zo heb ik in mijn hoofd
Een woeste grillige woestijn
Waar ik naar toe kan gaan
Als ik alleen wil zijn.

Ik heb een berg
Vanwaar ik ver kan kijken
Naar ’t verleden of naar dingen
Die ik ooit nog wil bereiken.

Ik heb een grot
Met lange donkere gangen
Waar ik naar toe ga met een wens
Of een geheim verlangen.

Ik heb een wilde zee,
Daar duik ik soms in onder
Dan laat ik me verrassen
Dan zwem ik in een wonder.

Ik heb zoveel in mijn hoofd
Er komen dagelijks werelden bij
Waar niemand ooit geweest is:
Die zijn alleen van mij.

(Rian Visser)

Continuüm

Terwijl wij ons op onszelf terugplooien ontwaakt de natuur om ons heen. De lente glimlacht naar ons, zoals elk jaar. De knoppen breken, sierlijke narcissen lokken ons uitnodigend, Japanse kerselaars bloeien uitbundig. Dieren maken zich klaar om te versieren en te verleiden. Het is een van die vele natuurwonderen dat zij elkaar ondanks grote afstanden toch telkens weten te vinden. Het gedicht van Kees Spiering over een ‘primitief’ telefoonspelletje lijkt me passend bij deze periode van opwindende kriebels. Fijne lente!

IMG-20200315-WA0007

@Judith B.D.

 

Anoniem

‘s Middags gaat de telefoon,

‘s avonds nog een keer.

Anderhalve rinkel,

dan de stilte weer.

Iemand reikt tot in het huis

maar wil met niemand spreken.

Is het om mij te laten weten

dat er ergens iemand van mij houdt?

Ik bel alle meisjes

die misschien wel van mij houden.

Na anderhalve beltoon breek ik af

ten teken dat de boodschap is begrepen.

 

(Kees Spiering, uit: Dag rots)

 

Halte Poëzie #7

 

Was ik zee

Als ik de zee was, zou ik aan komen rollen

dat lijkt me wel geinig als ik zo begin.

En net voordat je voor mij weg wilde hollen

trok ik me weer terug, de branding in.

 

Als ik de zee was, liet ik schelpen aanspoelen

speciaal voor jou, zoek de mooiste maar uit

die jij wilt bewaren en in je hand wilt voelen.

Ik zorgde daarbij voor zacht ruisend geluid.

 

Als ik de zee was maakte ik zandribbels met water

die ‘s avonds glimmeren bij de ondergaande zon.

En dan herinner jij je veel en veel later

hoe jij daar uren naar kijken kon.

(Karel Eyckman)

Halte Poëzie #6

Winterochtend

Ik loop naar buiten en zie meteen

dat ik besta: mijn adem is een wolk.

De deur van de schuur snurkt nog

 

en mijn fiets heeft geen zin om mee

te gaan. Het wiel sleept een beetje

en de ketting hoest, maar het moet.

 

School bestaat ook in de winter als

het guurt en de dag lekker uitslaapt

onder een deken van nacht en mist

 

en dauw. Dan zie ik jou, net zo dapper

als ik, het schoolplein op gaan. Je zwaait,

en heel, heel de wereld wordt wakker.

(Ted van Lieshout)

Halte Poëzie #3

De oude eik

Elke keer, als ik hem zie,

dan zwaait hij al van verre.

De oude eik

in het vergeten

stukje bos.

Met aan z’n voet

het zachte mos.

Ik streel hem

over z’n gekloofde bast,

spreid mijn armen

en houd hem even vast.

Zo praten we weer wat bij.

En als dan weer

de stilte valt,

dan voel ik hem.

En hij voelt,

denk ik, mij.

(Willem Wilmink)