Category Archives: poëzie

Wintertaferelen

Posted on by
Reply

Laten we er een traditie van maken! Bij elk seizoen brengen we een passend gedicht uit de rijke Nederlandstalige kinder- en jeugdpoëzie.

Om het begin van de winter te vieren: “Daar ben je” van de Vlaamse schrijfster Gil vander Heyden. Rode kaken hebben we, en niet van de kou. Wel omdat we nu pas haar dichtwerk zoals Opgevouwen wit, Liefde zat je als gegoten en Kleine Stemmen ontdekken.

DSC_0040

Sneeuwpret in de wintertuin: poolvos gespot!

Winter vriest de straten dicht.

Buiten geeft zich over.

Daar. Daar waar het licht 

al niet meer komt. 

Daar ben je. 

Blauwe jas, blauwe muts.

Dun neusje.

Blauw van de kou.

Kom. Kom binnen.

Ons huis doet je blozen

van warmte.

 

(uit: De Boekenkrant Junior, november 2018)

Een poëtisch raadsel

Posted on by
1

Een raadsel in verzen…

Mét gebruiksaanwijzing:
– lees eerst de twee vragen
– geef je antwoord
– lees verder
– glimlach

“Wie haalt het hoogste blaadje
uit de bomen in het bos?
Is dat de olifant, de aap of de giraf
of misschien de slimme vos?

Wie plukt het hoogste.JPG

Ik, trompettert de dikke olifant,
met mijn lange slurf
kan ik makkelijk komen
bij de blaadjes in de bomen.
En hij plukte ze van de laagste tak,
hoger komen kan hij niet.

Ik, zeg de giraf, ik kan hoog,
hoger kan er niemand komen
Ik haal de hoogste blaadjes
uit de hoogste bomen.
En hij rekt en rekt, maar bij
de hoogste blaadjes komt hij niet.

Ik, lacht de vlugge aap,
klim veel hoger in de bomen
dan de olifant of de giraf,
ik kan veel hoger komen.
Maar de hoogste tak breekt af,
de hoogste blaadjes pakt hij niet.

Ik, denkt de kleine vos,
wacht tot het herfst is in’t bos,
dan laten alle hoge bomen
alle blaadjes los.”

(Leendert Witvliet
in: Edward van de Vendel en Carll Cneut (ill.), Fluit zoals je bent. De Eenhoorn
“Fluit zoals je bent” brengt een selectie van Nederlandstalige dierengedichten waarin een bonte stoet van dieren de revue passeert.)

En, goed geraden?
Dit geestige gedicht van Leendert Witvliet blijkt tijdens voorleesmomenten telkens een voltreffer bij kinderen én volwassenen. Al die keren werd slechts één maal – echt waar- het juiste antwoord geraden – door de pientere zesjarige jongen S.
Fijne herfst gewenst!

De mooiste weg

Posted on by
Reply

De eerste schooldag: een karamelleke voor onderweg:

“ De school is uit
ik ga langs de mooiste weg
een andere is er niet
de mooiste weg is
naar huis”

Lisa Massaer, 7 jaar, 2004
uit: Dingen die je niet kunt zeggen
(een verzamelbundel met gedichten van laureaten van de poëziewedstrijden van Jeugd en Poëzie Vlaanderen en Stichting Kinderen en Poëzie Nederland, 2008)

Ahoy!

Posted on by
2

De jeugdbibliotheek van Mechelen zet graag nieuwe aanwinsten (letterlijk) in de kijker. Om ons te prikkelen, uit te nodigen en te verrassen.
Op die manier ontdekte ik vorig jaar Reine De Pelseneer, een tot dan voor mij relatief onbekende Vlaamse auteur. Ik bladerde in haar nieuwe gedichtenbundel Ahoy! (ill. Ann de Bode) en … was meteen verkocht.

ahoy

@ Reine De Pelseneer en Ann de Bode (ill.), Ahoy!, De Eenhoorn

Niet elke recensent is helemaal overtuigd. Ja, ongetwijfeld bestaat er kinderpoëzie die subtieler, diepzinniger, ‘volwassener’ is. Maar ik lees regelmatig uit Ahoy! voor, thuis of in de bibliotheek,  en ik merk duidelijk dat haar gedichten bij kinderen in de smaak vallen.

In mijn (moeder)ogen verwoordt Reine De Pelseneer vaak precies hoe jonge kinderen denken en voelen. Ze lijkt goed naar kinderen geluisterd te hebben. Het lievelingsgedicht van mijn jongste is bijvoorbeeld ‘Logeren’, want zij kijkt telkens reikhalzend uit naar het logeermoment met haar nichtje. “We babbelen tot ‘s avonds laat en lachen om het meest. Dus nu weet ik het zeker: logeren is een feest.” Inderdaad, zo verlopen logeerpartijtjes …
Reine De Pelseneer biedt toegankelijke en duidelijke poëzie. Ideaal als eerste kennismaking of als opstapje naar andere (subtielere) poëzie. Hoeveel kinderen lezen of luisteren tegenwoordig nog naar poëzie, buiten de schoolcontext? Haar gedichten zijn ideaal om voor te lezen én om naar te luisteren. Niet elk gedicht leent zich immers zo maar tot voorlezen aan minder  geoefende oren.

Een tijdje geleden las ik in de bibliotheek aan een derde leerjaar ‘De dingen’ voor: “Als je goed kijkt, heeft de kraan een slurf. De brievenbus hapt brieven met haar bek en de windmolen wuift tot ik duizel als gek. (…) Al lijken de dingen saai en stil, ze beginnen te leven als jij dat wil.” Spontaan wees een jongen naar de voorleeszetel – zo een ouderwetse zetel waarin je lekker achterover kan leunen – en riep: “Kijk, dat is precies de opengesperde muil van een nijlpaard!” Waarop ook de andere leerlingen enthousiast in het rond keken en luidop over ‘dingen die leven’ fantaseerden.
Prachtig, toch?