Halte Poëzie #3

De oude eik

Elke keer, als ik hem zie,

dan zwaait hij al van verre.

De oude eik

in het vergeten

stukje bos.

Met aan z’n voet

het zachte mos.

Ik streel hem

over z’n gekloofde bast,

spreid mijn armen

en houd hem even vast.

Zo praten we weer wat bij.

En als dan weer

de stilte valt,

dan voel ik hem.

En hij voelt,

denk ik, mij.

(Willem Wilmink)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s