Momenteel ben ik Georges van de Vlaamse auteur Koen Peeters aan het lezen. Peeters’ nieuwste worp vertelt over enkele mannen met de naam Georges wiens levens heel subtiel met elkaar verbonden blijken. Dit boek uit 2023 zag ik enkele dagen geleden uitgestald in een klein boekenrek in onze bibliotheek, en ik nam het mee als vers leesvoer al was ik eigenlijk niet van plan om het nu te lezen. Zo gaat het wel vaker. Ik lees eerder ´toevallig´. Ik weet ook nog niet wat ik hierna zal lezen. Ook dat gebeurt wel vaker. Ik stel immers geen leeslijst op (tegenwoordig hip to be read genoemd), en lees vooral zonder planning en met open vizier.

Inspiratiebronnen Bij de kinder- en jeugdliteratuur vertrek ik meestal wel vanuit een welbepaalde auteur of illustrator. Voor een recensie voor Pluizer of een bijeenkomst van de Leesjury lees ik vaak ook andere boeken van de auteur of illustrator om me in werk, thema’s en stijl te verdiepen. Op die manier las ik voor het eerst een aantal boeken van Alice Oseman, Britse bestsellerauteur van Young Adult literatuur en bekend van de boekenhit (en Netflixhit) Heartstopper. Via de Leesjury heb ik ook al tal van mij minder bekende makers uit binnen- en buitenland ontdekt. Vorige week las ik bijvoorbeeld Alles wat groots voelt van Reine De Pelseneer en Zeevonk van Wendy Huyghe, twee jeugdromans van Vlaamse bodem.

Ik heb zelf een Instagramaccount voor boeken, maar haal zelden zelf inspiratie uit deelplatformen als Hebban en Goodreads of sociale media als Booktok en Instagram. Ik vind er niet de rust die ik bijvoorbeeld wel vind in de literatuurbijlage van de krant De Standaard en de boeiende literatuuressays van het weekblad De Groene Amsterdammer. Regelmatig worden hier auteurs gerecenseerd die ik nog niet heb gelezen of die ik zelfs niet kén. Soms bekruipt me dan wel eens een kortstondig gevoel van ontmoediging, en vraag ik me stilletjes af of ik mezelf dan wel een literatuurkenner mag noemen. En waar vind ik überhaupt de tijd om nog maar een fractie uit dat ruime literaire aanbod te kunnen lezen? Maar hè, houd ik mezelf dan voor, lezen houdt toch geen enkele verplichting t.o.v mezelf in, en ik lees omdat ik ervan hou en toch niet om mezelf te bewijzen?

Over veel en weinig Het klinkt misschien vreemd voor een boekenblogster maar ik zou mezelf geen veellezer noemen. Ongetwijfeld zijn er veel meer mensen die veel meer lezen dan ik. Ik ben een eerder trage lezer en ik ga niet zo snel door een verhaal. Ik moet elke zin, zelfs elk woord proeven. Als een boek me niet kan boeien, heb ik geen moeite om het opzij te leggen. Ik leg mezelf dan ook geen leesdoelen op (x aantal boeken lezen in 2024) – anders dus dan veel lezers die op sites als Goodreads wel gretig leesstatistieken delen. Ik zou zelfs niet kunnen zeggen hoeveel boeken ik dit jaar heb gelezen. Niets moet, is mijn motto.

Er zijn momenten, periodes zelfs waarin ik bitter weinig lees. Vaak is dat omdat ik niet het geschikte boek vind dat me op dat moment echt kan raken of dat ik nodig heb. Begin dit jaar had ik ineens weer zo’n dorre leesperiode, en deze keer nam ik me voor om er actief iets aan te doen. Tegen mijn leesnatuur in koos ik bewust en planmatig voor een thema: Duitstalige vrouwelijke auteurs. Uit de bibliotheek nam ik Naar zee van Dörte Hansen en Dunkelbaum van Eva Menasse mee, twee hoog aangeschreven romans. Al snel merkte ik dat deze boeken mij op dat moment niet konden boeien. En alweer tegen mijn leesnatuur in bleef ik koppig en volhardend verder lezen tot ik finaal beide boeken moest opgeven. Niet uitgelezen, zelfs niet tot in de helft geraakt, en geen goed gevoel. Uiteindelijk kwam de leeshonger spontaan terug. Geen idee waar de vonk ineens vandaan kwam.

Het is moeilijk uit te leggen, maar het momentum is voor mij heel belangrijk. Vaak moet het een boek zijn dat op dat éne moment bij mij past. Het verborgen leven van bomen ligt hier bijvoorbeeld al jaren op mij te wachten. Het werd me enthousiast aangeraden door mijn man. Ik was er inderdaad in begonnen maar haakte af. Nu onze oude appelboom zich na een zware storm heeft neergelegd en ik treur om deze bewaker van onze tuin en ons huis, voel ik dat dit wel eens het juiste moment kan zijn om de draad terug op te nemen. Een boek aanvoelen, daar draait het bij mij om. Is dat bij jou ook zo?

(geschreven in zomer´24)