In de mooiste stad ter wereld, Firenze, is een plek waar je de hemel kan aanraken.
Daarvoor moeten we naar de Biblioteca delle Oblate, een van de openbare bibliotheken van Firenze en gelegen in een klein voormalig klooster in de schaduw van de Duomo.

Op de tweede verdieping bevindt zich de cafetaria, met een open pandgang rond een heerlijk groene binnentuin met struiken en bomen. Het is eind augustus en de lokale studenten zijn terug in de stad. Er hangt een ongedwongen, gezellige sfeer. Studenten studeren of werken er, of praten en chillen met vrienden. Af en toe komt iemand (waarschijnlijk een toerist) kortstondig een foto nemen om dan snel weer te verdwijnen.

Ikzelf kan hier úren zitten met een boek en een koffie, elke dag opnieuw. Wat een voorrecht om hier te werken of te studeren denk ik jaloers, en in mijn hoofd rijpen wilde dromen over wonen en werken in Firenze. Dit is immers een bui-ten-ge-wo-ne plaats. Ik kijk recht naar de stralende koepel van de Duomo. Ik kan hem vanop mijn stoel haast aanraken, zo nabij lijkt hij. Terwijl ik van mijn koffie nip, zie ik mensen op de buitengalerij van de top van de koepel wandelen – dat is een van de toeristische trekpleisters. Ze zijn minuscuul, precies mieren. Het zegt alles over de majestueuze grootsheid van deze koepel, het symbool van deze magnifieke kunststad. Ach, mijmer ik, kon ik maar voor eeuwig en altijd blijven, hier op deze gelukzalige plek tussen hemel en aarde.